Dit heb ik jou nog nooit verteld
Inspiratiemail 29/10/2025
Laat me meteen met de deur in huis vallen: ik ben al jarenlang ziek.
Zes jaar geleden (april 2019) verkocht ik mijn goed draaiend trainingsbureau (opleidingen in bedrijven en organisaties rond snellezen en efficiënt werken) omdat ik het fysiek niet meer aankon. Ik voelde me moe en uitgeput. En vooral: ik had steeds vaker last van hoofdpijn. Ik zag mijn zaak als de oorzaak van mijn fysieke problemen. Ik kon het hoge ritme niet meer aan, voelde dat ik echt moest afhaken.
Mijn plan was om na de verkoop meteen door te pakken en mijn passie rond coachen op vlak van zingeving, burn-outpreventie en loopbaanheroriëntatie alle ruimte te geven. Het pakte helemaal anders uit. Mijn klachten stegen na de verkoop exponentieel. Hoofdpijn, migraine en hersenmist zaten plots élke dag prominent mee aan tafel. In augustus 2019 zat ik bij de neuroloog.
We zijn nu zes jaar en letterlijk tientallen therapieën verder. Ik heb hard ‘gewerkt’ om terug beter te worden: pijnmedicatie, chirurgische ingrepen, baxtertherapie, pijnkliniek (met een zalfje naar huis gestuurd), kine, osteopathie, fascia, acupunctuur, botox, reading- en healing-sessies, opstellingen, vorige levens, meditatie, klankschalen, zuiveringskuren, aangepaste voeding, zes-maanden-even-helemaal-
Ik kan je gelukkig vertellen dat het sinds enkele maanden wat beter gaat. Ik heb eindelijk een therapie gevonden die een zeker effect heeft. Het is alsof ik uit een lange en donkere tunnel kom, en opnieuw de frisheid van het leven kan voelen!
Ik voelde me al die tijd aan de kant gezet. Op de reservebank. Ik trok me grotendeels terug uit het sociale leven (o.a. stopzetting Coach Café Leuven, bestuursmandaten,…). Hoofdpijn en drukte gaan écht niet samen. Ik ben mijn vrouw en gezin ontzettend dankbaar. Zij vormden een veilige haven om op terug te vallen. Ik bleef me al die tijd mentaal wel tamelijk goed voelen. Ook dankzij mijn werk dat ik zielsgraag doe, en parttime ben blijven doen. Mensen coachen gaf mij het gevoel toch nog van betekenis te kunnen zijn.
Wat ik in die tijd geleerd heb?
– Dat ziek zijn en (proberen te) herstellen hard werken is.
– Dat ik eigenlijk niet zo veel nodig heb.
– Dat ik nu héél goed weet wat het is om ‘niet te kunnen’ en dus mensen die even moeten afhaken (wegens stress of ziekte) héél goed begrijp.
– Dat ik een veel betere coach ben geworden. Niet degene die, zoals vroeger, aan mensen trekt. Maar degene die een veilige bedding biedt waarin alles er mag zijn, en je zo bij de essentie brengt van waaruit echte transformatie mogelijk is.
– Dat de meeste mensen zich onmogelijk kunnen voorstellen wat ik doormaak (mijn aandoening is onzichtbaar) en het moeilijk vinden om zich tot mijn ziekte te verhouden.
– Het moeten vertragen heeft me deugd gedaan. Ik sta veel rustiger in het leven nu; neem de dagen meer zoals ze komen, ben gezakt van mijn hoofd naar mijn HART. Ik voel me, ondanks de pijn, diep van binnen gelukkiger dan toen ik de zaak nog had en voortdurend AAN moest staan.
– Dat mijn missie (rust brengen, ruimte bieden, het unieke potentieel in mensen zien en dit helpen bevrijden) mij ongelooflijk geholpen heeft bij het kunnen verdragen van mijn ziekte. Ik heb mijn missie gewoon toegepast op mezelf: ruimte bieden voor en kunnen ZIJN met pijn (en het daar bijhorende gevoel van frustratie en machteloosheid). Ik ben ondanks alles blijven geloven in mijn potentieel.
Ik vertel je dit omdat ik eerlijk wil zijn. En ook omdat je beter zou begrijpen waarom ik me heb laten erkennen als Terug-Naar-Werk-begeleider voor langdurig zieken. En waarom het Tijd Voor Het Echte Werk-programma voor ondernemers en leidinggevenden me zo nauw aan mijn hart ligt.
Het is een cliché maar ik vertel het je toch. Door mijn gezondheidsproblemen heb ik aan den lijve ervaren hoe belangrijk het is om NU te leven. Het leven is te kort om je bezig te houden met dingen die niet écht beklijven.
Word wakker, wees moedig, draag bij vanuit je kern en geniet ten volle van de rit!
Peter
